2024, fotografia cyfrowa.

„Woda, którą pijemy – tak samo jak powietrze, którym oddychamy – nie jest częścią naszego ciała, tylko naszym ciałem. To, co czynimy jednemu – ciału, wodzie – czynimy też drugiemu”.

— Natalie Diaz, Postkolonialny wiersz miłosny

Moja praca to wizualny zapis zanikania granic między tym, co ludzkie, a tym, co pochodzi od natury. Inspirowana słowami Natalie Diaz, badam stan radykalnego splotu z ekosystemem. Skoro ludzki organizm w większości składa się z wody, zanurzenie w niej nie jest wejściem w obce środowisko, lecz powrotem do źródła. W tym procesie fizyczna bariera skóry przestaje definiować koniec człowieka i początek natury. Zanurzając swoje ciało w ciele wody, manifestuję równorzędność bytów: natura nie jest tu tłem dla moich działań, lecz żywiołem, do którego przynależę.

Dokumentacja wystawy: Krzysztof Ślachciak